Ha: eindelijk word ik onderweg weer eens door iedereen nagestaard. Niet zo gek natuurlijk, want zelf had ik ook nog geen Fiat Qubo op de openbare weg rond zien rijden. Maar het scheelt natuurlijk dat dit - zeker in deze felle kleur groen - een uiterst olijk en vrolijk autootje is geworden.
Inmiddels test ik al een jaar of twee auto’s van allerlei merken, maar nog nooit eerder heb ik meegemaakt dat de receptioniste de redactievloer op kwam stuiven met de vraag "wat voor Fiat dat is". Letterlijk iedere bezoeker informeerde vandaag bij binnenkomst wat dat voor grappige groene auto is die buiten op de parkeerplaats staat. Nou, dat zal ik je vertellen. Als je het heel oneerbiedig zou willen zeggen, dan is dit gewoon een Fiat Fiorino-met-een-paar-ramen. Maar in werkelijkheid is de Qubo hét antwoord van Fiat op de huidige kredietcrisis en de daarmee samenhangende omslag in het denken.
Als het aan Fiat ligt, dan gaan we auto’s weer op een praktische manier bekijken: niet als statussymbool, maar als handig vervoermiddel. Wat dat betreft (en dat is natuurloijk ook een kwestie van toeval) komt de Qubo precies op het juiste moment. Status Simple noemt Fiat dat zelf, maar die woordspeling snap je alleen als je statussymbool op z’n Engels uitspreekt (Status Symbol). Ineens wordt in de krant gesproken over "protserig kapitalisme" en "perverse beloningssystemen". Wat een halfjaar geleden nog iets was om mee gezien te worden, geldt nu opeens als "fake". Trefwoorden zijn: authenticiteit en echtheid.
De Qubo is geen totaal nieuw concept, maar het is wel een flinke stap vooruit ten opzichte van de concurrentie. In zekere zin zou je het een coole Kangoo kunnen noemen of een beter geslaagde Berlingo. Het budgetmerk Dacia doet het de laatste tijd verrassend goed, maar zal voor sommige mensen toch nog net iets te duf en te blokkedozerig zijn. In die zin wordt het spannend hoe de Qubo bij het grote publiek gaat vallen. Het is een eerlijke auto, maar dat maakt het niet automatische tot een heerlijke of zelfs begéérlijke auto.
15-12-2008 15:39 | Gerhard Hormann
